Ooit was er zoiets als een Academie in Gent. In de straat waar deze gehuisvest was, was er ook de brandweer, dus de straat had net zo goed de Brandweerstraat kunnen heten. Maar nee, ze heette de Academiestraat. Het is mogelijk dat Stad Gent het nu alsnog de Brandweerstraat gaat noemen, want het verweesde Academiegebouw staat grijs weg te zakken boven de overwelving van een ondergronds riviertje. Haalden we hier al inspiratie voor de verdwijnende oude-gebouwenpracht van Orphanimo? Ik denk het niet.

Toen we in 1987 die Academie binnenkwamen was het al erg gesteld. Een nieuwe pleisterlaag kon er niet meer af, dus hing men raamwerken met jute vellen aan de muren, om de natte afbladderende kalk te verhullen. Dertig nog-niet-klasgenoten stesselden het schetslokaal binnen voor het ingangsexamen. Jan, de vrouw met het borsthaar, kleedde zich uit en begon te poseren. Wij tekenden. In stilte. Begon hier al het typeren van personages, zoals in Orphanimo? Ik denk het niet.

De tweede dag van het ingangsexamen was er al conversatie tussen de toekomstige klasgenoten. De meegebrachte portfolio's brachten gesprekken op gang. Potientiële Disney-animatoren en Alien-fans. Cartoonisten en expressionistische illustratrices. Iedereens werk werd gewikt en gewogen, positief of negatief advies. De ingangsjury kon niemand verbieden zich in te schrijven in de richting Animatiefilm, dus begonnen er de eerste dag van het schooljaar dertig studenten. Het moet op de tweede dag van het ingangsexamen geweest zijn dat Luc tegen Ivan zei: 'Wij gaan samen nog een film maken'. Ivan herinnert zich dit niet, al is het wel al waarheid geworden.

Voor het zover kwam zijn er nog verschillende studentenfilms gerealiseerd, Michaël kwam twee jaar later dan zijn broer de richting Animatie ingeslagen, (zonder zijn pinkers* op te zetten), droomkastelen werden gebouwd, mega-projecten verzonnenen ondertussen moesten nog tientallen meisjes besproken worden door de tweekoppige jury naast de cola-automaat. En zo ging dat vier jaar lang. (* richtingaanwijzers n.v.d.r. ;)

De tijd is een raadselachtig konijn. Geen wortel is veilig.

Eenmaal op de arbeidsmarkt dienden verschillende mogelijkheden zich aan. Eerst creëerden we A Spider's Quest, wat een langspeelfilm moest worden. We hebben een trailer van zes minuten gemaakt.
Zo'n langspeelfilm kost veel te veel geld en moeite, terwijl een TVserie - die gebonden blijft aan één locatie - een pak minder kost. (maar nog wel evenveel werk, daar niet van).

De vaste locatie was een oude schets van Luc : het huis op de kluit. Een oud idee van Ivan (het weeshuisgegeven) erbij en de kruisbestuiving was geschied : ORPHANIMO!! was geboren. De figuurtjes en decors kregen vorm, de verhalen werden neergepend,... En toen ging Orphanimo!! zes jaar in de diepvries.

En nu, tot groot jolijt van velen, is ORPHANIMO!! er weer uit ! Het ontdooide, gereanimeerde, georphanimeerde eerste album ligt in alle winkels (indien niet : vraag ernaar !), en het wordt erg 'cool' bevonden (hoe zou je zelf zijn na zes jaar in de diepvries) door pers en publiek.

We wensen iedereen fijne uurtjes in het gezelschap van Orphanimo!!. Net voor de zomer en net voor de winter verschijnt er een album. Tussenin kan je altijd deze immer groeiende site eens bezoeken.

Veel plezier !

Luc - Ivan - Michael

Top